Het is eindelijk zover: zomervakantie! Lijkt het nog maar een paar weken geleden dat Maya voor de 1e keer naar groep 4 ging en Julian naar groep 2, de realiteit is dat we over een paar weken al een jaar verder zijn.

Na de vakantie gaat Maya naar groep 5. De bovenbouw………… wxe9xe9r een stap vooruit. Haar rapport is uitstekend, prima dus!

Julian is een ander verhaal. Afgelopen maart wilde Julian's juf een gesprek met ons en ik had al zo'n vermoeden waar het over zou gaan: de Citotoetsen die ze net hadden gemaakt. En ja: Julian had inderdaad zijn toetsjes niet goed gemaakt:  2 x een D- score, terwijl Julian in groep 1 nog B en C scoorde.

Om een lang verhaal kort te maken: Julian interesseerde zich totaal niet in de taallesjes in de kring. Als zijn juf met een taallesje begon draaide hij zich demonstratief om of trok zijn trui over zijn hoofd. Nu roep ik al vanaf eind groep 1 dat Julian een jaar verder nog niet in groep 3 zag zitten, maar als je woorden dan ook daadwerkelijk uit "dreigen" te komen is het wel even slikken. Maar eerlijk is eerlijk: Julian is erg jong voor zijn leeftijd. Zijn juf en ik hebben afgesproken dat wij veel met Julian voor gingen lezen en dat zij hem individueel of in een klein groepje ging begeleiden en allerlei letterspelletjes enzo met ze ging doen. Wel waarschuwde ze ons dat de kans dat het voldoende zou blijken te zijn aan het einde van het schooljaar erg klein was.

Zo gezegd zo gedaan. De afgelopen paar maanden heeft Julian op zijn manier erg zijn best gedaan en hij is echt vooruit gegaan. Hij heeft nu echt lol in letters. 

Een week of 4 geleden waren weer de Citotoetsen. Best wel spannend dus. Ik vroeg me van te voren al af wat te doen als Julian een "twijfelgeval" zou blijken te zijn. Wat zou het beste zijn?? En tja…………. natuurlijk………….. Julian bleek dus inderdaad een twijfelgeval te zijn. Wat nu?

De juf van groep 3 is een strenge juf. Zo'n oudere juf (eind 50 denk ik) die echt discipline er in krijgt en waarvan we er van overtuigd zijn dat zij op zich heel goed voor JUlian zou zijn, omdat zij door het regelmaat, structuur, orde en strengheid de rust kan creexebren die ons druktemakertje duidelijk nodig heeft.

Van de andere kant: Julian heeft geen makkelijke start gehad. Zijn eerste anderhalf jaar moet hij zich, net als wij, verschrikkelijk hebben gevoeld. Wie zijn wij dan om te zeggen dat hij naar groep 3 moet, terwijl hij duidelijk aangeeft dat hij graag nog wat langer wil spelen, de schade in wil halen? Ik denk dat Julian's minder makkelijke start zich op deze manier manifesteert: het ene kind blijft lichamelijk heel klein, Julian is juist emotioneel nog heel klein (jong).

Maar wat als Julian aan het begin was het nieuwe schooljaar zou besluiten dat hij wil leren lezen? (net als met het zindelijk worden…….. Julian besluit iets en doet het vervolgens gewoon……..) Dan zou hij zich gaan vervelen………..

De uiteindelijke keuze hebben we gemaakt nadat Julian's juf een overleg had gehad met de juf van groep 3. Die waarschuwde dat als wij Julian wel door zouden laten gaan en het zou niet goed gaan, dat Julian een negatieve ervaring zou krijgen met lezen, met mogelijk als resultaat dat Julian een hekel zou krijgen aan lezen. Dat is wel het laatste wat we willen……….  we hebben dus besloten dat Julian nog een jaartje extra gaat kleuteren. De risico's van hem over laten gaan zijn groter dan die van een jaar extra kleuteren.

Nog een jaar groep 2 voor Julian dus. En wij hopen dat wij de juiste keuze hebben gemaakt. De tijd zal het leren. Julian zelf vind het trouwens allemaal prima. Toen we hem vertelden dat hij nog een jaartje in groep 2 zou blijven was zijn reactie een enthousiast "Yes!".

Op Spekkiehof nr. 30 is altijd wel wat te beleven, want daar wonen Maya en haar broertje Julian (samen met hun papa en mij).
Meestal schijnt het zonnetje aan de Spekkiehof 30, maar soms dondert en bliksemt het en valt er een regenbui (tje). Voor de rest is het hier meestal een vrolijke boel en gebeurt er van alles en nog wat.
Maar da's ook niet zo gek: Maya is een pienter en dubbeldwars dametje dat 14 februari al weer 8 jaar is geworden, Julian is een supervrolijke kleuter die 9 augustus al weer 6 wordt die met zijn streken en geinigheden veel harten veroverd!
Papa Matthijs is een koppige, dwarse en euh……… lichtelijk eigenwijze (bijna) Fries, mama Gerda is een minstens net zo koppige en eigenwijze Groningse. Wij viertjes zijn hxe9t recept voor een hoop drukte, stress, tranen xe9n vooral een hoop lol.

Op deze web-log kunnen jullie info vinden over de redressiehelm die ons zoontje Julian van maart tot en met augustus 2005 heeft gedragen om de scheefgroei en afplatting van zijn hoofdje te corrigeren. Helaas wordt er nog steeds te weinig aandacht gegeven aan de redressiehelm, is er weinig info over te vinden en weten ouders vaak niet waar ze aan beginnen. Door onze (positieve) ervaringen te delen hoop ik dat meer mensen de keuze voor een redressiehelm durven te maken!!!

Onze agenda voor de komende periode:

* 9 augustus 2010 : Julian 6 jaar!

* 23 augustus 2010: M&J weer naar school

Wat is er stoerder voor een bijna 6- jarige dan een wiebeltand? Juist, een fietsenrek in je mond natuurlijk! Een paar weken geleden is het xe9cht bij Julian gebeurd:

Vorige week hadden “de Lichtbakentjes” een “thuiswedstrijd”: een optreden in de CGK. Het was een themadienst (kinderdienst) en de dominee vertelde het verhaal van de wijze man die zijn huis op een rots bouwde. Les hieruit was dat datgene de resultaten van datgene waar je moeite voor moet doen er meestal ook mogen zijn.
Als voorbeeld noemde hij zwemles. Het duurt even voor je je A- diploma hebt, je moet er veel voor doen, maar dan heb je ook wat!
Op de voorste bank kwam Julian’s vingertje omhoog……. en natuurlijk mocht hij vertellen wat ie te vertellen had. “Weet je……..” stak Julian van wal. De dominee knikte begrijpend, gaf antwoord en wilde met de preek verdergaan, maar Julian stak weer van wal: “Weet je………..” . De halve kerk lag inmiddels blauw van het lachen, de dominee gaf Julian antwoord en wilde verder gaan met de preek, maar Julian begon weer: “Weet je…….”, nog meer hilariteit en juf Lieneke greep toen toch maar even in door Julian op de schouder te tikken en hem te vertellen dat ie nu toch maar weer even moest luisteren.

Vandaag hadden “de Lichtbakentjes” een optreden bij de Baptisten Gemeente Noord. Het was geen speciale dienst, maar voor de kinderen was het toch een beetje aangepast. Thema van de dienst was “vriendschap” en de dominee begon de preek met het laten zien van zijn vriend: een knuffel die hij enkele jaren geleden op de kermis met een grijpertje uit een automaat had gehaald.
En weer zag ik op de eerste rij een (bekend) vingertje de lucht ingaan…….
De dominee had het echter niet door en ging door met zijn preek. En Julian’s vingertje BLEEF in de lucht. Na een poosje liep 1 van de vrouwen die dicht bij hem zat naar hem toe om hem te vragen of hij moest plassen, maar nee……… dat was het niet, en dat vingertje bleef in de lucht……….. (en ik had wel al een vermoeden wat Julian zo ongeveer zou willen vertellen).
Uiteindelijk toen de preek afgelopen was (en dat was een hxe9le tijd later) en Julian’s vingertje was nog steeds in de lucht, attendeerde iemand de dominee er op dat dat jongetje ook iets wou vertellen.
“Weet je, mijn knuffel is groter dan die van jou!” Iedereen bij Julian in de buurt lag al weer blauw van het lachen, maar de dominee verstond hem niet en mocht ie ook nog eens naar voren komen. De dominee had een microfoontje en ja hoor…………. de hele kerk hoorde het: “Mijn knuffel is groter dan die van jou!”

En zo is het Julian wxe9xe9r gelukt de show te stelen: met kerst met een snottebel, vorige week met “Weet je……….” en vandaag met zijn knuffel Job…………
Hoe zei de vader van Dik Trom het ook al weer??? “Het is een bijzonder kind, dat is ie!”

Vorige week hadden “de Lichtbakentjes” een “thuiswedstrijd”: een optreden in de CGK. Het was een themadienst (kinderdienst) en de dominee vertelde het verhaal van de wijze man die zijn huis op een rots bouwde. Les hieruit was dat datgene de resultaten van datgene waar je moeite voor moet doen er meestal ook mogen zijn.
Als voorbeeld noemde hij zwemles. Het duurt even voor je je A- diploma hebt, je moet er veel voor doen, maar dan heb je ook wat!
Op de voorste bank kwam Julian’s vingertje omhoog……. en natuurlijk mocht hij vertellen wat ie te vertellen had. “Weet je……..” stak Julian van wal. De dominee knikte begrijpend, gaf antwoord en wilde met de preek verdergaan, maar Julian stak weer van wal: “Weet je………..” . De halve kerk lag inmiddels blauw van het lachen, de dominee gaf Julian antwoord en wilde verder gaan met de preek, maar Julian begon weer: “Weet je…….”, nog meer hilariteit en juf Lieneke greep toen toch maar even in door Julian op de schouder te tikken en hem te vertellen dat ie nu toch maar weer even moest luisteren.

Vandaag hadden “de Lichtbakentjes” een optreden bij de Baptisten Gemeente Noord. Het was geen speciale dienst, maar voor de kinderen was het toch een beetje aangepast. Thema van de dienst was “vriendschap” en de dominee begon de preek met het laten zien van zijn vriend: een knuffel die hij enkele jaren geleden op de kermis met een grijpertje uit een automaat had gehaald.
En weer zag ik op de eerste rij een (bekend) vingertje de lucht ingaan…….
De dominee had het echter niet door en ging door met zijn preek. En Julian’s vingertje BLEEF in de lucht. Na een poosje liep 1 van de vrouwen die dicht bij hem zat naar hem toe om hem te vragen of hij moest plassen, maar nee……… dat was het niet, en dat vingertje bleef in de lucht……….. (en ik had wel al een vermoeden wat Julian zo ongeveer zou willen vertellen).
Uiteindelijk toen de preek afgelopen was (en dat was een héle tijd later) en Julian’s vingertje was nog steeds in de lucht, attendeerde iemand de dominee er op dat dat jongetje ook iets wou vertellen.
“Weet je, mijn knuffel is groter dan die van jou!” Iedereen bij Julian in de buurt lag al weer blauw van het lachen, maar de dominee verstond hem niet en mocht ie ook nog eens naar voren komen. De dominee had een microfoontje en ja hoor…………. de hele kerk hoorde het: “Mijn knuffel is groter dan die van jou!”

En zo is het Julian wéér gelukt de show te stelen: met kerst met een snottebel, vorige week met “Weet je……….” en vandaag met zijn knuffel Job…………
Hoe zei de vader van Dik Trom het ook al weer??? “Het is een bijzonder kind, dat is ie!”

Nog 3 weken en dan is het zover: onze grote kleine meid wordt dan al weer 8 jaar! In mijn beleving is het hooguit een paar jaar geleden dat ze is geboren, maar de realiteit is een beetje anders.

Ze wordt 8, ze draagt inmiddels kledingmaat 140, weet maar al te goed wat ze wel en niet wil, zit in groep 4, krijgt huiswerk mee en vertelt dat ze binnenkort een spreekbeurt moeten houden.

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Het werd dus tijd voor een nieuwe ("volwassener") kamer, zonder IKEA meegroeibed, IKEA Mamut kledingkast en IKEA Mamut peutertafeltje. Maar met een echt groot bed, een bureau en een bijpassende kast.

We zijn flink aan het piekeren en zoeken geweest. Bij de Leenbakker zagen we een droom van een kamer (slaapkamer Julia, is ook wel op de site van Leenbakker te vinden), romantisch, wit, met gedraaide pootjes. De prijs was minder mooi (al valt het vergeleken met een "echte" meubel- of slaapkamerwinkel dik mee): x80 690,-………..

Wij dus op Marktplaats zoeken naar een kamer in die stijl, eventueel in blank grenen zodat we het zelf konden overschilderen. Maar het was of niet compleet (zonder bureau, of zonder kast), of verkocht, of met een 2- persoonsbed, of in Verweggistan. Geen succes dus. Ook de bij de kringloopwinkels was niet te vinden wat we zochten.

Toch maar weer naar de Leenbakker dus met z’n 4-tjes. Toch nog een rondkijken naar alternatieven of andere ideexebn. Nu was er nog een andere witte kamer, wat stoerder en strakker dan "Julia", een kamer die op onze 2e plek stond. Laat nou net die kamer gister voor het eerst afgeprijsd zijn………. Om een lang verhaal kort te maken: het bed en het bureau staan inmiddels in pakket in de garage, de kast staat inmiddels met kleding erin op Maya’s kamer.

Toen kwam het volgende probleem: wat voor behang?? Maya is tegenwoordig een "paars meisje" (roze is zo pasxe9………!) en dat was in 1e instantie ook wel het plan. Alleen waren we bang dat een paars behangetje (ook al was het maar 1 muur) de kamer wel erg donker zou maken. De Leenbakker had echter ook hele leuke spullen in "Hollands Hip". Rood, wit en blauw. Heerlijk frisse kleuren dus en daar zijn we dan ook voor gegaan (Maya’s eigen keuze, want tja……….. als bijna 8- jarige wil je ook wat in te brengen hebben!). Behalve een "paars meisje"blijkt Maya dus ook een "Hollands Hip- meisje te zijn. We zijn nu naast een slaapkamer ook 2 geweldige Hollands Hip dekbedhoezen, een Delftsblauw behangetje voor op de korte wanden en een effen wit behangetje op de lange wanden en 2 rode ( afgeprijsde (tuurlijk afgeprijsd, ik zou ik niet zijn als ik dat niet zou weten te vinden!) kant- en klaargordijnen (die bij de kassa ook nog eens x80 12,- bleken te zijn in plaats van de al afgeprijsde x80 17,-.), rijker.

Hipperdehipperdehip!

1 Muur is inmiddels "behangvrij" en als verrassing mocht Maya ook al onder haar nieuwe "Oost, west, thuis best" dekbedhoes slapen.

Ja, Maya en Julian vinden het weer geweldig op de BSO. Morgen gaan we al weer de 3e week, wat gaat dat hard!

De eerste maandag dat ik ze na het werk ging halen van de BSO riep Julian toen ie me zag: "Mahaaaaam, kom je ons nou al halen?". Maya mag door het hele gebouw (naar de verschillende honken) lopen en ik moet haar iedere middag als ze op de BSO zijn zoeken: ze verstopt zich!!!!!

Verder gaan we natuurlijk ook weer heel hard richting 14 februari: Maya’s 8e verjaardag. Ze krijgt een nieuwe slaapkamer voor haar verjaardag, met een bed, kast en bureau en haar "oude" slaapkamer staat inmiddels op MP en is deels al verkocht.

Let vooral op Julian bij 1:40 en 1:48………..het zal Julian ook eens niet zijn!

Het is inmiddels bijna een jaar geleden toen ik het laatste bericht hier heb achtergelaten. In de tussentijd is er heel veel in ons leventje gebeurd en ik heb in het afgelopen jaar niet de moed gehad aan onze web-log te "werken".

Wat is gebeurd?? Tja…… dat is geen geheim. We hebben het afgelopen jaar, na 35 jaar, de deuren van ons familiebedrijf moeten sluiten. Er zit een heel verhaal aan vast, maar daarover wil ik hier niet uitwijden, dit is een web-log voor ons privxe9 uiteindelijk en het faillissement heeft ons privxe9 al te veel bexefnvloed. Het enige wat ik er hier over kwijt wil is dat we alles hebben gedaan om het te voorkomen, dat het gebeurde allesbehalve onze keuze is geweest en dat we verschrikkelijk veel verdriet ervan hebben.

Zolangzamerhand hebben we onze zaakjes weer een beetje op orde. Het bedrijf heeft, met een andere eigenaar, een doorstart gemaakt en ik werk weer bij het bedrijf. Aan 1 kant is dat fijn (het zal uiteindelijk altijd een stukje van mezelf blijven, hoeveel andere eigenaars het bedrijf ook zal hebben), aan de andere kant is het verschrikkelijk (vooral in het begin) en heb ik het gevoel of ik sta te dansen op het graf van een zeer geliefd persoon. Matthijs is sinds het faillissement thuis geweest, maar heeft sinds enkele weken weer een baan bij OIM in Haren. Wij zijn hier heel dankbaar voor. Julian’s redressiehelm is uiteindelijk ook gemaakt door OIM (maar dan in Winschoten) en toen al leek Matthijs het een geweldig beroep. En nu, bijna 5 jaar later, werkt Matthijs zelf bij dit bedrijf. Wonderbaarlijk hoe het soms kan lopen.

Maya en Julian zijn de afgelopen tijd bij Matthijs thuis geweest, voor en na school natuurlijk, maar vanaf 4 januari gaan ze weer naar de BSO. Ze hebben er erg veel zin in, want hoe fijn ze het aan 1 kant ook vonden bij Matthijs thuis, ze misten de BSO, de leidsters en hun vriendjes en vriendinnetjes ontzettend.

Ik wil proberen weer te gaan bloggen. Ik heb er uiteindelijk altijd veel plezier in gehad. Voor mij is het opnieuw beginnen met bloggen ook het afsluiten van het akeligste jaar van mijn leven (tot nu toe dan). De afgelopen maanden heb ik dingen gezien die ik niet voor mogelijk hield, die me hebben gedesillusioneerd (een van de dingen waar ik achter ben gekomen is dat rechtvaardigheid blijkbaar te koop is. Advocaten beweren gewoon keihard datgene wat hun door hun clixebnt wordt verteld, ook al weten ze zelf heel goed dat het niet waar is. Daar strijden ze voor! Voor leugens……….)
Maar boven alles hebben we binnen onze familie en in onze vriendenkring zoveel liefde en warmte mogen krijgen. Dat heeft ons met veel hoop en dankbaarheid achtergelaten. We hebben zoveel steun gekregen! Zoveel mensen die hun best voor ons hebben gedaan met een bloemetje, een kaart, een kop koffie met tranen, als oppas voor M&J………. Hoe kunnen we ze ooit bedanken………..???

Dus tja…… bij deze: BEDANKT!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Oudejaarsnacht om 12.00h gooien wij de deur 2009 keihard dicht en doen de deur 2010 wagenwijd open, met als doel zo weinig mogelijk terug te kijken, maar juist vooruit! Dus 2010, kom maar op, wij zijn er klaar voor……..